8η ΜΑΡΤΗ – ΗΜΕΡΑ ΑΓΩΝΑ ΚΑΙ ΜΝΗΜΗΣ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΕΙΩΝ ΑΝΤΙΣΤΑΣΕΩΝ
Κάλεσμα στήριξης σε συγκέντρωση – πορεία: Κυριακή 8 Μαρτίου, 12:00 Καμάρα
Στον δρόμο του αγώνα ενάντια στον θάνατο, τον πόλεμο και την φτώχεια, τα κυκλώματα trafficking, τους βιασμούς, τους παιδοβιασμούς, την ενδοοικογενειακή βία. Χτίζοντας αντιστάσεις, για έναν κόσμο ελευθερίας. Να διατηρήσουμε ζωντανή την συλλογική μνήμη των γυναικείων αγώνων και αντιστάσεων που είναι βαμμένοι με αίμα. Η 8η Μάρτη δεν είναι η μέρα της γυναίκας. Είναι ένας συνεχής αγώνας απέναντι σε κράτος, καπιταλισμό και πατριαρχία.
Στις αρχές του 20ου αιώνα, μετανάστριες εργάτριες στον χώρο της κλωστοϋφαντουργίας στις ΗΠΑ, γυναίκες που βίωναν με κάθε τρόπο την εκμετάλλευση, εξεγείρονται άγρια δίνοντας μαχητικούς αγώνες. Οι αγώνες εκείνοι ενάντια σε ένα σύστημα βίας και εκμετάλλευσης μας δείχνουν σήμερα τον δρόμο που θέλουμε να ανοίξουμε. Έναν δρόμο που θα μας οδηγήσει όχι απλά σε ένα αίτημα των γυναικών για ισότητα στη διαχείριση της εξουσίας, όπως συστηματικά αναδεικνύεται από τον καθεστωτικό φεμινισμό και τον κυρίαρχο εξουσιαστικό χώρο. Η γυναικεία χειραφέτηση είναι ένας αγώνας συνολικός, από τα κάτω, του οποίου στόχος είναι η διάλυση του πατριαρχικού συστήματος ως κομμάτι της κρατικής και καπιταλιστικής εξουσίας.
Τα περιστατικά έμφυλης βίας, όπως ξυλοδαρμοί, βιασμοί, γυναικοκτονίες και υποθέσεις trafficking αυξάνονται τα τελευταία χρόνια σε βαθμό που αποτελούν καθημερινότητα για χιλιάδες γυναίκες. Τα τελευταία 5 χρόνια μετράμε πάνω από 85 γυναικοκτονίες, ενώ παγκοσμίως δολοφονούνται περίπου 50.000 γυναίκες κάθε χρόνο. Από την υπόθεση trafficking της Ηλιούπολης, ένας αγώνας της Ε. απέναντι σε κράτος, μαφία και μπάτσους, όλων των καθαρμάτων που συνεργάζονται και τρομοκρατούν όσες αποφασίζουν να σπάσουν την σιωπή μέχρι την υπόθεση της Κυριακής Γρίβα, η οποία δολοφονήθηκε από τον σύντροφό της με την συνέργεια της αστυνομίας, αφού αρνήθηκαν να την προστατέψουν, καθώς «τα περιπολικά δεν είναι ταξί», και από τους μπάτσους στο Α.Τ. Ομόνοιας που βίασαν την 19χρονη μέσα στο τμήμα και κυκλοφορούν ελεύθεροι με την στάση των δικαστικών αρχών να είναι εμετική, μέχρι την υπόθεση trafficking της τότε 12χρονης, η οποία εκδιδόταν συστηματικά από άτομα με διασυνδέσεις στην πολιτική και την αστυνομία, δείχνοντας πώς κράτος, μαφία και θεσμοί συνεργάζονται για να τρομοκρατήσουν όσες σπάνε τη σιωπή το συμπέρασμα είναι ένα. Δεν έχουμε καμία εμπιστοσύνη στο κράτος, την αστική δικαιοσύνη και τους ένστολους δολοφόνους.
Κράτος, δικαστικοί θεσμοί και ένστολοι δολοφόνοι διαθέτουν το μονοπώλιο της βίας, το οποίο δεν διστάζουν να εξαπολύουν πάνω στα σώματά των γυναικών, των εργατριών, των μεταναστριών, σε όλες τις καταπιεσμένες αλλά και σε όσες διαδηλώνουν, καθώς έχουμε έρθει αντιμέτωπες με δεκάδες περιστατικά ξυλοδαρμού διαδηλωτριών. Όσοι έχουν την εξουσία την ασκούν εις βάρος των καταπιεσμένων και ανενόχλητοι, γιατί οι θεσμοί τους ανήκουν. Εκείνοι πράττουν και τα ΜΜΕ με τη δικαστική εξουσία ξεπλένουν, ρίχνουν το φταίξιμο στα θύματα, τα συκοφαντούν και τα φέρνουν σε διαδικασία να αποδείξουν τα αυτονόητα. Σε ένα τέτοιο σάπιο σύστημα, το μήνυμα είναι ένα: Δεν θα βρεις το δίκιο σου, ακόμη και αν μιλήσεις και καταθέσεις μπροστά στους βιαστές και τους κακοποιητές σου.
Η καπιταλιστική βία ωστόσο, είναι επίσης κομμάτι της πατριαρχίας και του συστήματος εκμετάλλευσης. Στα Τρίκαλα της Θεσσαλίας, μια φονική έκρηξη στο εργοστάσιο μπισκότων «Βιολάντα» στοίχισε τη ζωή σε πέντε γυναίκες εργαζόμενες κατά τη διάρκεια της νυχτερινής βάρδιας, μια τραγωδία που αναδεικνύει τις εργοδοτικές παραλείψεις στην ασφάλεια και την κοινωνική απαξίωση των εργατριών μέσα στα ίδια τα παραγωγικά κέντρα στον βωμό του κέρδους.
Σε διεθνές επίπεδο, στο Ιράν τουλάχιστον 153 μαθήτριες σκοτώθηκαν σε επίθεση που χτύπησε σχολείο θηλέων στη Μινάμπ, με το σχολείο να βομβαρδίζεται τρεις φορές κατά τη διάρκεια των αμερικανο–ισραηλινών στρατιωτικών επιθέσεων, ένα γεγονός που άφησε πίσω του και δεκάδες τραυματίες. Παράλληλα, γυναίκες στη Ροζάβα, στην Τσιάπας και στην Παλαιστίνη αγωνίζονται για την ελευθερία τους, αντιστεκόμενες στη στρατιωτική βία και την κατοχή. Αυτές οι εικόνες συνέδεσαν τους αγώνες μας: όλες οι γυναίκες που αντιστάθηκαν, είτε με όπλα είτε με οργάνωση, είτε απλώς παλεύοντας για τη ζωή τους, έστειλαν το ίδιο μήνυμα αντίστασης απέναντι στην καταπίεση και τον θάνατο.
Η θεσμική βία αποτυπώνεται επίσης στον έλεγχο των σωμάτων μας. Παρά το γεγονός ότι η άμβλωση είναι νόμιμη εδώ και δεκαετίες, δεκάδες δημόσια νοσοκομεία, κυρίως στην περιφέρεια και τα νησιά, αρνούνται στην πράξη να την πραγματοποιήσουν, επικαλούμενα «συνειδησιακούς» λόγους. Έτσι, ένα κατοχυρωμένο δικαίωμα μετατρέπεται σε προνόμιο για λίγες, ενώ για πολλές γυναίκες —ιδίως φτωχές, μετανάστριες, αποκλεισμένες— η πρόσβαση σε ασφαλή και δωρεάν διακοπή κύησης γίνεται αβέβαιη ή αδύνατη. Ο έλεγχος της αναπαραγωγής μας παραμένει κεντρικό πεδίο άσκησης εξουσίας.
Ως αναρχικές και αναρχικοί, απέναντι στο σύστημα κράτους, καπιταλισμού και πατριαρχίας, οφείλουμε να δώσουμε ισχυρές απαντήσεις. Να δουλέψουμε για τη γυναικεία χειραφέτηση, να δημιουργήσουμε δομές αγώνα και συλλογικοποίησης από τα κάτω, να περάσουμε στην αντεπίθεση και να γκρεμίσουμε τους θεσμούς που γεννούν και αναπαράγουν βία. Για μια κοινωνία αξιοπρέπειας και ελευθερίας, όπου η έμφυλη βία δεν θα είναι καθεστώς και μέσα από αδιαμεσολάβητους αγώνες θα πάψει να αποτελεί καθημερινότητα.
ΝΑ ΜΗ ΣΥΝΗΘΙΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ
Η ΕΜΦΥΛΗ ΒΙΑ ΕΊΝΑΙ ΘΕΣΜΙΚΗ ΒΙΑ – ΓΚΡΕΜΙΣΜΑ ΚΡΑΤΟΥΣ, ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑΣ
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΗΝ Ε., ΤΗΝ 12ΧΡΟΝΗ, ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΕΠΙΖΩΣΕΣ ΚΑΙ ΣΕ ΟΣΕΣ ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΝ ΝΑ ΣΠΑΣΟΥΝ ΤΗΝ ΣΙΩΠΗ
ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΕΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ
Libertatia, συλλογικότητα για τον ελευθεριακό κομμουνισμό
